Bidden is wachten op God. Is luisteren in de stilte. In de stilte spreekt God. In het wachten is Hij aanwezig. Om de week op dinsdagavond komen zestig mensen uit diverse kerken uit Ermelo bij elkaar om dit met elkaar te oefenen.

Bidden kopieEn inderdaad, daar is oefening voor nodig. Want om zo tegen bidden aan te kijken, is anders dan onze manier van leven. Een manier van leven van haasten immers en deadlines (het woord alleen al). Het is een andere manier van bidden dan zoals wij het geleerd hebben. Iemand zei: “Geloven bestond uit de regeltjes die wij elkaar voorhielden. Je moet zus en je moet zo en je mag niet.” En in andere kringen was het net of zij God in de broekzak hadden: “De Heer zegt dit” – of: “God zegt dat”. Beide uitersten betekenen onvrijheid, dwang van bovenaf. Betekenen van buitenaf voorgeschreven krijgen wat geloven inhoudt en betekent.
Wat ontbreekt is het besef dat God daadwerkelijk met ieder van ons een relatie wil. Van binnenuit. En dat Hij die relatie al heeft. Alleen: regels en dwang maken ons daarvoor ongevoelig. En dat is jammer. Dat kan anders. En dat ook echt anders gaan doen, anders omgaan met bidden,- dat vergt enige oefening.

Wat is een eenvoudige instap? Door eerst eens luisterend de Bijbel te lezen. Hoe kun je luisterend de Bijbel lezen? Dat oefenen we ook op die avonden. In kleine groepjes. Door een Bijbeltekst te nemen. Die wordt door één uit een groepje tweemaal heel rustig hardop gelezen. Je luistert ernaar of je leest mee. Wat staat er nou? En dan blijft soms een woord of een zin ‘haken’. Dat is prima. Je schrijft dat woord of die zin op. Of je onthoudt die. En vervolgens ga je na: hé, dat is opvallend, dat dat ene woord, die ene zin bij mij blijft haken. Wat zegt me dat? En die vraag laat je gewoon in stilte door je heen spelen. Tot er een antwoord komt. Of niet. Is niet erg. Beide zijn goed. Het is al heel wat, dat je tijd in stilte hebt doorgebracht en woorden uit de Schrift hebt ‘herkauwd’. En dan dank je God voor deze kostbare tijd.

Zo kun je gevoeligheid ontwikkelen om ook luisterend te bidden. Bijvoorbeeld door na een kort of lang gesprek te bidden voor een ander. “Wat valt me op in wat zij of hij zegt? Welke gezichtsuitdrukking zie ik? Op welke toon spreekt zij?” Enzovoorts. En vervolgens bid je vanuit wat je is opgevallen. Niet in veel woorden. Maar vanuit je hart. Je checkt het ook bij de ander. Iemand zei op zo’n oefenavond tegen een ander waarvoor hij bad: “Ik zie voortdurend een luchtballon voor me.” De ander begreep: “Ik mag me laten meevoeren door de dingen van alledag. En ik zal dan vanzelf overzicht krijgen, zoals een ballonvaarder dat ook heeft van het landschap”.

Luisterend bidden kan ook voor jezelf. Bijvoorbeeld aan het eind van een dag. Dat je terugkijkt. “Wat viel me op? Van wat kreeg ik een zwaar of verdrietig gevoel? Wat inspireerde me? Waar en waardoor had ik vreugde?” Daar mijmer je over. In stilte. Dat werkt het beste. In afzondering. “Trek je terug, sluit de deur en bid”. Laat de dag rustig door je heen spelen. Waar blijft het bij jou haken? En wat wil jou dat zeggen? Nou ja: wat wil – denk je - God daarmee zeggen? En je geeft het uit handen. Bij God is het beter thuis. En je dankt God dat je bidden kunt.

Merk je, een andere manier van bidden. Niet opgelegd, maar van binnenuit. Je hoeft er niet geleerd voor te zijn. Het vraagt alleen dat je luistert. Dat je wacht, stil bent. Daarin is God.
ds. Dick Luijmes

Dagelijks woord

  • zaterdag 27 november 2021 - Openbaring 3:20-21
    Ik sta voor de deur en klop aan. Als iemand mijn stem hoort en de deur opent, zal ik binnenkomen, en we zullen samen eten, ik met hem en hij met mij. Wie overwint zal samen met mij op mijn troon zitten, net zoals ik zelf overwonnen heb en samen met mijn Vader op zijn troon zit. -- Openbaring 3:20-21
Website door Inxpact